Soms voel je het eerder dan dat je het kunt uitleggen. Zo was het bij mij ook. Ik had een goede baan als Marketing & Communicatie Manager. Mijn werk was afwisselend, mijn privéleven was goed en ook over mijn werk-privébalans had ik weinig te klagen. Zelfs mijn werkomgeving was inspirerend.
Er was eigenlijk niets waarvan ik kon zeggen: daar ligt het aan. En toch kostte mijn werk me steeds meer energie. Ik merkte dat ik mezelf vaker moest aansporen om dingen gedaan te krijgen. Niet dramatisch. Het was niet zo dat ik iedere ochtend met tegenzin naar mijn werk ging. Het was subtieler dan dat.
Alleen wist ik nog niet wat en waarom. Het antwoord vond me uiteindelijk op een plek waar ik helemaal niet naar antwoorden zocht. Het was augustus 2024 en ik lag op het strand in Kroatië. Ik was daar op zomervakantie met mijn gezin en las een artikel in het magazine Happinez over Ikigai, de Japanse filosofie over zingeving. Het ging over de plek waar vier dingen samenkomen: waar je van houdt, waar je goed in bent, wat de wereld nodig heeft en waarvoor je betaald kunt worden. Daar, op mijn strandbedje, begon er iets te schuiven.
Deed ik mijn werk nog omdat ik er energie van kreeg? Of deed ik het vooral omdat ik er goed in was en het al jaren deed? En bijna onmiddellijk kwam er nog een gedachte achteraan:
Waarom had ik hier niet op school over geleerd?
En daarna:
Waarom kom ik pas in aanraking met deze filosofie als ik de vijftig al voorbij ben?
Ik had ineens veel vragen voor iemand die rustig op het strand vakantie probeerde te vieren. Maar één vraag bleef hangen.
Het antwoord bleek dichterbij dan ik dacht. Ik kon uren lezen. Dingen bedenken. Creëren. En ik was zowel privé als zakelijk altijd met interieur bezig. Voor mij was interieur op het werk nooit alleen decoratie geweest. Ik zag het als onderdeel van marketing. Een ruimte vertelt namelijk al iets over een organisatie voordat iemand één woord heeft gezegd.
Klanten voelen het wanneer ze binnenkomen en medewerkers ervaren het iedere dag. En sollicitanten vormen er, bewust of onbewust, een beeld door van de organisatie waar ze misschien voor gaan werken. Een kantoor kan zeggen: dit zijn wij. Maar het kan net zo gemakkelijk iets heel anders uitstralen dan een organisatie denkt. Dat fascineerde me.
Toch had ik er nooit bij stilgestaan dat juist dát deel van mijn werk, gecombineerd met iets wat ik privé ontzettend graag deed, de basis van een eigen onderneming zou kunnen zijn. Totdat ik in gesprek raakte met een Styliste, die ook projecten bij van Van der Valk had gedaan. Ik liet haar foto’s zien van een aantal projecten waar ik aan had gewerkt. Voor mij waren het dingen die ik gewoon ontzettend leuk vond om te doen. Zij keek er iets anders naar. Volgens haar was dit inmiddels geen hobby meer. Dit was, in haar woorden, “serieuze shit.” En daar kon ik mijn werk van maken. Eh… oké. Dat idee moest duidelijk even landen. Want iets ontzettend leuk vinden is één ding. Je baan opzeggen en besluiten dat je er een onderneming van gaat maken, is toch een iets andere categorie.
Dus deed ik wat op dat moment heel logisch leek. Ik zei thuis niets. Ik wilde mijn echtgenoot niet teleurstellen, want ik was als Marketing & Communicatie Manager werkzaam voor GKS, WiFi4ALL en Adhetec en dat zijn zijn bedrijven dus de betrokkenheid is groot. Hoe kon ik mijn wens naar verandering doorvoeren zonder iemand teleur te stellen? Dus vond ik dat ik dat eerst zelf maar eens moest uitzoeken of dit geen bevlieging was.
Twee jaar lang liep het idee met me mee. Totdat ik uiteindelijk voelde. Ik wil dit geen 5 jaar meer doen. Dus of hak die knoop door of ga door. Een keuze is er altijd en die bestaat voor mij uit drie richtingen: doorgaan, veranderen of stoppen en ik wilde echt voor mezelf beginnen. Ik koos dus voor verandering en weet je wat zijn reactie was? “Moet je doen. Ik zie dat je gelukkig wordt van interieurstyling.”
Twee jaar had ik lopen twijfelen. Ik had het blijkbaar ook gewoon eerder kunnen zeggen, want het belangrijkste voor hem is, is dat ik gelukkig ben. Vanaf dat moment kwam er beweging. Er werd gezocht naar een opvolger voor mijn functie en ondertussen begon ik mijn eigen onderneming op te bouwen.
Ook bij het kiezen van mijn opvolger merkte ik iets wat later steeds belangrijker voor me zou worden. Natuurlijk keek ik naar ervaring en kwaliteiten, maar uiteindelijk koos ik vooral op gevoel. Ik wilde vertrouwen voelen. Het gevoel dat ik mijn werk goed kon overdragen, zodat ik het daarna ook écht kon loslaten. En dat lukte.
En terwijl mijn oude werk langzaam uit mijn handen verdween, kwamen er nieuwe projecten op mijn pad. Ik had de stap gezet waar ik zo lang over had nagedacht. Maar daarmee was mijn zoektocht nog niet afgelopen.
Ondernemen gaf vrijheid, maar bracht ook een nieuwe vraag met zich mee. Hoe zorg ik ervoor dat werk en privé in balans blijven als ik zelf degene ben die bepaalt wanneer het werk stopt? In die periode kwam The Big Five for Life van John P. Strelecky op mijn pad. En opnieuw had ik diezelfde gedachte:
Waarom heb ik dit niet geleerd toen ik twaalf was?
Het boek liet me nadenken over wat voor mij werkelijk belangrijk is. Over mijn kernwaarden. Over wat ik in mijn leven wil zien, doen en ervaren. Niet als een mooi lijstje voor in een notitieboek, maar als kompas, want als je weet wat werkelijk belangrijk voor je is, worden keuzes ineens anders. Niet per se makkelijker, maar wel duidelijker. Ik heb een mooi leven. Daar gaat het niet om, maar als ik mijn belangrijkste waarden veel eerder als kompas had gebruikt, weet ik dat ik bepaalde keuzes anders had gemaakt.
Gedane zaken verander je niet. De manier waarop je ernaar kijkt wel en juist daar begon voor mij iets samen te vallen. Ik was inmiddels bezig met ruimtes creëren waarin mensen prettiger konden werken. Met werkomgevingen die rust brachten, energie gaven en pasten bij de identiteit van een organisatie, maar ineens dacht ik:
Wanneer het werk niet leuk is, maakt een inspirerend kantoor geen verschil.
Je kunt een prachtige werkplek creëren. De akoestiek kan kloppen. Het licht kan goed zijn. Er kunnen plekken zijn voor concentratie, ontmoeting en ontspanning. De kleuren kunnen passen bij het merk en de koffie kan bij wijze van spreken fantastisch zijn.
Maar als iemand iedere ochtend binnenkomt en diep vanbinnen voelt:
Ik wil dit eigenlijk niet meer…
dan lost een mooie werkplek dat niet op. Daar begreep ik waarom mijn eigen zoektocht niet alleen over interieur ging. Het ging over werkgeluk. En werkgeluk heeft toch echt twee kanten. De wereld om je heen en de wereld in jezelf.
Dat veranderde ook mijn kijk op werkruimtes
Tijdens een gesprek over een kantoor merkte ik dat opnieuw. Ik spreek nooit alleen maar over kleuren, meubels en wat mensen mooi vonden. Allemaal relevante onderwerpen, maar toch voelde ik dat we nog niet bij de kern waren dus stelde ik vaak een andere vraag:
“Wat wil je voelen als je hier binnenstapt?”
Het gesprek verandert dan. Ineens gaat het niet meer over smaak. Het gaat over gevoelens. Over hoe mensen zich voelen als ze werken. Waar ze zich op kunnen concentreren. Waar overleg plaatsvindt. Waar gesprekken spontaan ontstaan. Waar energie ontstaat. Maar ook over de plekken waar mensen zich moeten aanpassen aan een omgeving die eigenlijk niet ondersteunt wat ze proberen te doen.
Een werkruimte wordt pas interessant als je voorbij de kleuren kijkt, want een organisatie kan iets wíllen uitstralen, maar wat ervaren medewerkers, klanten en sollicitanten daadwerkelijk wanneer ze binnenkomen?
En andersom geldt precies hetzelfde voor mensen. Je kunt aan de buitenkant een prachtig leven hebben. Zoals een goede baan. Een fijn huis. Een relatie. Vakanties. Collega’s. Zekerheid. En toch kan er vanbinnen iets knagen. Dat weet ik inmiddels uit eigen ervaring.
En soms ga je door die ene vraag anders kijken naar iets wat al die tijd voor je neus lag. Bij een professional kan dat zijn:
Past mijn werk en leven eigenlijk nog bij mij?
Bij een ondernemer of organisatie:
Helpt de werkomgeving de mensen én het merk eigenlijk vooruit?
Dat lijken twee totaal verschillende vragen. Voor mij zijn ze inmiddels onlosmakelijk met elkaar verbonden. Want uiteindelijk gaan ze allebei over hetzelfde:
Wat klopt er nog en wat niet meer?
Ik ga niet vooraf voor je invullen wat het antwoord moet zijn. Ik help je ontdekken waar het schuurt. Waar energie weglekt. Waar je jezelf misschien al veel te lang aan iets aanpast.
En vooral waar weer ruimte kan ontstaan. Soms krijgt die ruimte letterlijk vorm in een kantooromgeving. En soms ontstaat die ruimte vanbinnen, doordat je ontdekt wat voor jou werkelijk belangrijk is en welke keuzes daarbij passen. En wat blijkt, die twee hebben elkaar harder nodig dan we denken.
Daarom combineer ik nu mijn creativiteit en liefde voor interieur met iets wat minstens zo belangrijk voor me is geworden: het levensgeluk van mensen.
Ik kan organiseren en orde scheppen en of het nou om een rommelig kantoor gaat of om het overzichtelijk krijgen van een kleidingkast. Ik luister en wil begrijpen wat iemand werkelijk bedoelt, ook wanneer diegene daar zelf de woorden nog niet voor heeft. En ik vind het heerlijk wanneer losse ideeën uiteindelijk op hun plek vallen. Niet omdat ík bepaal hoe het moet worden, maar omdat er een moment komt waarop iemand zelf voelt: “Ja. Dit klopt”.
Misschien is dat uiteindelijk wel mijn eigen Ikigai geworden. Doen waar ik plezier uit haal. Mijn talenten inzetten en gebruiken om een ander te helpen. Met mijn werk kan ik iets betekenen voor een ander. Mijn twee diensten: Strategische kantoorinrichting en persoonlijke ontwikkeling met The Big Five for Life lijken daardoor op het eerste gezicht misschien twee verschillende diensten, maar dat is niet zo. Ze komen voort uit dezelfde missie: meer werkgeluk.
Niet door nóg harder te werken. Niet door je leven of kantoor klakkeloos om te gooien. maar door eerst te begrijpen wat voor jou belangrijk is. Wat je energie geeft. Wat je nodig hebt om goed te kunnen werken. En wat misschien ooit heel goed bij je paste, maar inmiddels niet meer. Want dat is wat ik zelf uiteindelijk ook moest ontdekken. Op een strand in Kroatië begon het met een simpele vraag over mijn eigen leven.
Nu stel ik die vraag, in allerlei vormen, aan anderen.
Wat klopt er voor jou nog?
En misschien nog belangrijker:
Wat klopt niet meer?
Graag werk ik samen met partners die hetzelfde doel voor ogen hebben als ik, werkgeluk voor iedereen en het eindproduct moet kloppen.
KERNWAARDEN
Dit zijn de dingen waar ik je van kan verzekeren.
Altijd een ontwerp dat aansluit bij jouw wensen.
Geen trends, maar designs die jarenlang meegaan.
Je bedrijf ontwikkelt zich. Je mensen, ambities en organisatie veranderen mee. Dan mag je werkomgeving niet achterblijven.
Benieuwd wat er mogelijk is voor jullie kantoor? Ik denk graag met je mee.
